چند صباحی است تیتر اول روزنامه ها و خبرگزاری از تعجب نگاه های خوانندگانش وام میگیرند، وام به مبلغ 3000 میلیارد تومان که همه مال یک تیم است، تیم منصور آریا و رفقا. در جمعبندی هیچ منطقی ، چنین مالیخولیای بزرگی، برای نظام اسلامی قابل تصور نیست . اما این شاید گرفتاری مسئولین را به نمایش بگذارد که هر یک سر در آخوری کرده اند تا از مسئول بودن خود، جز حرافی و بازی با مردم به چیز دیگری سر گرم نباشند. چه بسا یک روز نوید عدالت سر می دادند و یک روز در پشت جریان انحرافی غایم می شدند البته فراموشی از این سنخ مال این مسئولین تازه به دوران رسیده نیست، که مال تمام گذشتگان نیز هست، این را تاریخ می گوید که منصور آریا ی امروز همان شهرام جزایری دیروز است. البته جایی بسی تاسف دارد از این قماش افراد زیاد در تاریخ نیست که پز مسئولین باشد و امید مردم. آنچنان هم مردم فراموش کار نیستد، که رای سال 84 به احمدی نژاد را به پای همان حرف های مبارزه با مفاسد و قطع کردن دست آن ها از بیت المال بگذارند. که این دفعه شخصی آمد با اراده ی قوی تا آرمان ها زمین گذاشته شده انقلاب را با یک یا علی بلند کند تا سهم مردم نیز از این معادلات معلوم شود ولی این شاید یک خیال بود تا واقعیت چون دست احمدی نژاد از جیبش هنوز که هنوزه بیرون نیامده یا خیال بیرون آمدن ندارد، اصلا دست وارد جیبی نشده که از آن خارج شود. ومردم باید همچنان در این خیالات سیر کنند البته فقط دولت در میدان بازی نیست بلکه نقش قوه ی قضاییه را نباید فراموش کرد که یک دوره با شعار حفظ سرمایه گذاری و ایجاد امنیت سرمایه گذاری تیشه بر ریشه ی عدالت خواهی زدند تا از درون سیاست شان جز بها دادن به امثال شهرام جزایری ها چیزی نسیب مردم نشود که این خود مزید بر علت تشنگی مردم به عدالت است تا ظهور احمدی نژاد، مسکن خوبی برای این درد باشد. دقت کنید که مسکن صرفا برای آرام کردن درد است نه درمان آن. اما اگر واقع بین باشیم و بخواهیم به جواب چرایی این موضوع بپردازیم. این که چرا برخورد با این مفاسد نمی شود و این مفاسد از کجا یک شبه سر از آخور بیرون می آورند همه ی این سوال ها، می تواند با نگاه به جنس کار مسولین جواب داده شود از این که اصلا دغدغه ی آقایان نیست، وقتی همه به دنبال تخریب رقیب هستند و قانون نیز باب میل آقایان اجرا می شود، مطمئنا دیگر عدالت هم به مثابه بازی، با آن رفتار می شود، کما این که شد و مقصر اصلی کسی می شود که سوت پایان را زد نه آغاز را، همین طور که در قضیه ی اخیر دیدیم. بله اگر آقای آریا زود تر اقدام به تاسیس بانک می کرد و آن نیمچه شکی که دادستان خوزستان به این آقا و گروه کرد، نمی کرد دیگر جایی تاسف و نگرانی نبود از این بابت که این سرمایه هم مثل خیلی از سرمایه های دیگر به بانک های بین المللی می رسید و بس. البته آقای پور محمدی ، رئیس سازمان بازرسی کل کشور نیک فرمودند که در هر رابطه ای اگر قدرت و ثروت ملاک باشند و به هم گره بخورند فساد آور است ولی چرا گره می خورند و مسئولین زیر زره بین نیستند سوالی ست! . چطور یک شخص با دو ملیت و بدون تجربه برکرسی ریاست بزرگ ترین بانک جهان اسلام تکیه می زند کس خبردار نیست، هم سوالیست! چطور ریئس بانک ملی که خود یکی از متهمان می تواند باشد از کشور خارج می شود نیز سوالیست ! که همه ی باید از بازیگران پیشین یعنی دولت مردان و پسین یعنی ناظرین پرسیده شود . بله این چنین قانون بازیچه می شود و به دور از چشم مردم بی خبر، کلاه برسرشان میگذارند و پایان بازی دنبال مقصر می گردند و حال ،در این بلبشوی سیاسی ،از همه مضحک تر مسابقه ی بی معنی رساندن نوش داری بعد مرگ سهراب است که مدام بین قوه ی قضایه ی و دولت دست به دست می شود که حالا ما هم از تکلیف خود شانه خالی نکرده ایم و بس. چه باید کرد که ریشه همه ی کارهای ما یک جوری به سیاست ربط پیدا می کند نماد بارز آن بالا اشاره شد آن هم بیلان کاری است که آقایان مدام از آن حرف می زند البته در حد شعار که هنوز ستاد مبارزه با مفاسد دولت به دنبال خواهش و تمنا از وام گیران کلان است و رئیس قوه ی قضاییه ، مدام نشست هایی با همکاران بر پا می کردند که مبارزه با مفاسد ادامه دارد و ما همچنان به دنبال برخورد با این جماعت هستیم که دراین بیلان کاری، ناگهان چنین افتضایی به بار می آید وبس . البته تیر نگارنده به شخص خاصی نیست بلکه به منطق حاکم است که مسکن را برای درمان تجویز می کند تا کی می توان این بازی را ادامه داد؟ سوالیست بی جواب. قرار بود، در این متن به پیام 6/8 آقا به دانشجویان بپردازم که قلم ناخواسته دست را دوباره روی 3000 میلیارد دلار لرزاند و این فرصت را به نگارنده داد تا درد دلی کرده باشم از سر تقصیر و شرمندگی، تا متذکر شوم که آقایان شما مسئولید، برای همه عملکرد ها یتان باید جواب گو باشید...

وبلاگ امام امت